Najdalsza tarcza

Lucjusz Ateporix Wettiusz dorasta pod Mediolanum, między bogami rzymskiego ojca a bogami galijskiej matki, i nie należy do żadnych. Jedyna droga do obywatelstwa wiedzie przez wojsko. W wieku siedemnastu lat wchodzi na nią: jego imię trafia na listę ręką centuriona, który gotów jest dla niego nagiąć przepisy.

W 53 roku p.n.e. Krassus prowadzi siedem legionów na Partów i traci je pod Carrhae. Lucjusz przeżywa i razem z innymi jeńcami zostaje pognany na wschód, by strzec najdalszego skraju partyjskiego imperium. Zachowuje tarczę swojego centuriona. Przez następne czterdzieści lat tarcza idzie z nim za Oksus, na żołd władcy Xiongnu Zhizhi, i przez oblężenie, w którym dowódca armii Han woli wypytać tych dziwnych żołnierzy, walczących za murem z tarcz, niż ich wybić.

Resztki kohorty trafiają w końcu na pogranicze Han. Tam Lucjusz żeni się z córką naczelnika, wychowuje syna, zapisuje imiona poległych w łacińskiej kronice i wiesza starą tarczę nad bramą miasta, które razem zbudowali. Do Rzymu nie dociera o tym ani słowo.

Powieść podejmuje hipotezę zaginionego legionu, którą jako pierwszy wysunął sinolog Homer H. Dubs: że ocaleni spod Carrhae założyli pograniczny powiat Liqian w zachodnich Chinach.