Młot i tarcza

Rzym, rok 264 p.n.e. Maniusz Fabrycjusz jest wstydem swojego senatorskiego rodu: drugim synem, który woli odczytywać tajemnice okrętowych kadłubów niż władać mieczem i który uczy się szkutniczego rzemiosła od złamanego Ateńczyka. Starzec uczy go przede wszystkim jednego: stanąć przed wodą i zapytać, czego chce.

Ojciec i brat Maniusza toną w Cieśninie Mesyńskiej, posłani na śmierć przez dowódcę, który nie wiedział nic o morzu, a rodzina nazywa to męstwem. Maniusz odczytuje wrak takim, jakim był. Po latach, gdy Rzym nie ma na morzu żadnej odpowiedzi na Kartaginę, on mu ją daje: kruka, pomost abordażowy zakończony żelaznym dziobem, który przenosi wojnę lądową na wodę i przynosi Rzymowi pierwsze wielkie zwycięstwo morskie.

Pomost zdobywa morze, a kolumna na Forum głosi imię konsula. Wynalazek kryje jednak wadę, którą twórca odkrył za późno i w której sprawie go nie posłuchano, a morze ściągnie ten dług, flotę po flocie, każdą na dno.

Opowieść toczy się na dwa głosy. Jeden należy do inżyniera, który czyta wodę. Drugi do Duilii, córki konsula, która przechowuje jego rysunki i ostrzeżenie, którego Rzym nie chciał usłyszeć. „Młot i tarcza” to powieść z czasów pierwszej wojny punickiej o wynalazku i zasłudze, o ludziach, których historia pomija, i o tych, którzy decydują, co zapamięta kamień.